من دلم ازهمه ی فاصله ها میلرزد

ونگاهم به تمنای دوچشمان پرازخواهش تو

روی هرخاطره ی کوچک ما می ماند

ازفروبستن پلکش به جهان میترسد

توکجایی ای عشق؟

تووتثلیث حروف توچه کمرنگ شدید!

آنچه در بین من واوست بزرگ است ونفیس!

من وتوکودک نوپای جهان هنریم.

این هنر,ز اده هم صحبتی ومهرووفاست

عشق هم نیست,پرازشوروصفاست

گویی یاازهمه ی فاصله ها درگذریم.

کاش این پل که تورا بسته به دلتنگی ها

آخرین منزل تنهایی ذهنم باشد

این چه چیز است که بالاترازاحساس شب است؟

باهمان!می گذریم ازصف دلتنگی ها.

/ 0 نظر / 3 بازدید